අද ඔන්න ටිකක් හුස්මක් කටක් ගන්ට පුලුවං ගතියක් තියෙන්නේ. තිබ්බ වැඩ ටික හිමිහිට ලියුං සහ e-mail ටිකක් ගහල අනිත් එව්වංට pass කොරලා දැම්මා. ආයෙ ඉතිං එව්වට ඕකුං උත්තර බඳින්නෙ ලබන සුමානෙ තමයි. බුරහස්පතින්දා කියන්නෙ සතියේ අන්තිම දවස හින්දා කව්වුරුවත් ඒ හැටි වැඩක් කොරන්නේ නෑ. e-mail එකත් එව්වත් ඒක එවන්නෙ වැඩ ඇරෙන්ට ඔන්න මෙන්න කියලා. එතකොට ෂුවර්නෙ එකට reply එකක් එන්නෙ නෑ කියලා. ඕන්න ලෝස් බෝස් නැතුව ගුරු මුට්ටි නැතුව රාජකාරී රහසකුත් කියල දුන්නා. මේවෑ ඉන්න එකාලත් එක්ක ඉහ ගහගෙන ඉන්ට නං ඔය වාගෙ සූස්තර කොයිකත් දැනගෙන ඉන්ට ඔනෑ. නැත්තං වසල හමාරයි ඕං.
ඔයිං මෙයිං කියන්ට ආ කතාව මග ඇරෙනව ඕං. මේ කතාව මට මතක් වුනේ හැලපෙගේ බ්ලොගේ තිබුණ තොරණෙ විස්තරෙ දැකලා.තොරං කිව්වම මහ ගොඩක් ජාති තියෙනවා මේ දවස් වල තියෙන වෙසක් තොරං පොසොන් කාලෙට පොසොං තොරං පල්ලියෙ මංගල්ලෙ දාට පොල් තොරං මගුල්තුලාඔලදි ගහන මගුල් තොරං (මගුලෙං පස්සෙ ගහන කුරුළු තොරං හැබැයි මේ තොරණ නං ගහන්නෙ බැඳපු එවුං දෙන්නා විතරයි) ඔක්කොම දාල වෑගංපිටි යන දාට සොහොන් තොරං ඔන්න ඔය වාගේ අටෝ රාසියක් තොරං ජාති තියෙනවා.
තොරං ගැන නෙවේනෙ කතාව. හිටිවන කවි ගැන නේ. මේක මම කොහෙදි හරි කියවපු කතාවක්. මෙන්න මෙහෙමයි කතාව.
ඔන්න එකමත් එක ගමක හිටියලු බොහොම සමත් හිටිවන කයි කාරයෙක්. අහල ගං හතේම තොරං පොළවල්, පිංකං පොළවල්, වෙන්දේසි පොළවල් ඔය කෝකත් හිටිවන කවියෙං ඔප කොළේ මේ කයි රාළ තමා. දන්න දා ඉඳලා කවි කිය කිය දහ අතේ ගියා මිසක්කා කර කාරයක් බැඳගත්තෙත් නෑ. දැං ඉතින් ඉහ නිකට පැහිලා හිරයක් ගන්න වයසත් පහුවෙලා.ඉතිං අපේ කයියා දවසක් උදෑනැක්කේ මිදුල අතු ගගා කල්පනා කොළා තමුංටම කියලා දරුමල්ලෙකුත් නැති එකේ මගෙන් පස්සෙං පහු මේ සාස්තරෙ මං කාට කියල දෙන්නටද. ඒ හින්දා ගෝලයො දෙතුං දෙනෙක් හදා ගත්තනං යසයි කියලා. මෙහෙම හිතලා ගමේ හිටිය පැල් කයියට අඬහැරේට දස්ස පස්සකං ඇති ගැටයො දෙතුන් දෙනෙක් එක්කාසු කොරගෙන ඕන්න "ස්වස්ථි සිද්ධම්" කියලා කයි පද බඳින හැටි ගෝලයන්ට කියාදෙන්ට පටං ගත්තා. දැං කයි කැලෑසිය පටං ගෙන කාලයක් ගෙවිලා ගියා. ගෝලයොත් ඉතින් දැං යංතරමක කයියෝ වෙලා හිටියේ. ඔහොම ඉන්නකොට දවසක් අහළ ගමක තියෙන කයි මඩුවකට අපේ කයියට ආරාධනාවක් ලැබුණා.
කයියත් ලැබුණු ආරාධනාව බොහොම හිත් සතුටින් බාරගත්තා. මිනිහගෙ පැලෑන වුනේ මේ කයි මඩුවෙදි තමංගේ ගෝලයින්ව දොරට වඩම්මංට. ඔහොම හිතල ඔන්න ගෝලයො සැට් එකත් එක්කාසු කොරගෙන කයිමඩුවට ගියා කියමුකො. ඉතින් දැං කයි මඩුව බොහොම සාර සුබාවෙට කෙරීගෙන යනවා. කයිමඩුවෙ උන්නු හැම කයියාම රස වෑහෙන කයියෙං සබාව පිනෙව්වා. අපේ කයියගෙ ගෝලයනුත් ඉතිං තමංගේ අවස්ථාව එනකං දැං බලගෙන ඉන්නවා.
ඔන්න දැං කයි මඩුවෙ අවසාන භාගයටත් ලඟාවුණා. අපේ කයියා කවියෙන්ම තමන්ගෙ ගෝලබාලයින්ගේ වරුනාව කොරලා ගෝලයින්ට ආරධනා කොළා පිරුං කයියක් කියන්ට. පිරුං කයියක් කියන්නෙ කීපදෙනෙක් එකතුවෙලා එක් එක් කෙනා කයියෙ පදේ හෝ දෙක බැගිං කියලා කයිය සම්පූර්ණ කොරන එකටයි. ඉතිං ඔන්න පළවෙනි ගෝලයා කයිය පටන්ගතතා මෙන්න මෙහෙම.
"නමදිමි වැදූ මගෙ මව් හට සෙත් වේවා."
ගෝලයා නමෝ විත්තියෙං කියන කයිය තමුංගෙ මෑණියං සිහිකොරලාම පටන් ගත්තා. ඊට පස්සෙ හිටිය දෙවැනි ගෝලයත් ඉතින් ටිකක් කල්පනා කොරලාහෙම මෙන්න මෙහෙම කීවා.
"නමදිමි හැදූ මගෙ පිය හට සෙත් වේවා."
තුංවැනි ගෝලයා කලිං උං දෙන්නා දෙමාපියං සිහිකොරාපු හිංදා තමංගෙ වාරෙදි මෙහෙම කයිය පිරුවා.
"නමදිමි සුරූ මගෙ ගුරු හට සෙත් වේවා."
දැං තුංවැන්නගෙ වාරේ. මේකා ටිකක් විතර ලැජ්ජාකාරයා. කයි කියන්ට පුළුවං වුනාට මොකද රැස්වෙලා හිටය සෙනග දැකලා මිනිහා හොඳටම කලබොල වෙලා හිටියෙ තමංගෙ කයි පද වරදීදෝ කියලා. දැං කලබොලේ හින්ද මිනිහට කයි පදයක් හිතට එන්නෙත් නෑ. පෙර පද වල තිබ්බ එළිසමෙත් මිනිහට දැං නිච්චි නෑ. දැං ඔන්න මිනිහ තටම තටමා "නම... නම.... නම..." කිය කිය ඉන්නව. ගැට පොල්ලකිං හිස්මුදුනට පතබෑවා වගේ දැං මේකා හිරිවැටිලා ඉන්නෙ. කිසිම දෙයක් මතකෙට එන්නෙනෑ.
දැං නං ගුරාටත් ටිකක් මල පැනලා. ගෝලයා දිහෑ විඩිං විඩේ රවල ඔරවල බලනවා. ඔය අව් අස්සෙ තුංවෙනි ගෝලයා හෙමිං සැරේ හතර වෙනියගෙ කනට ළංවෙලා මෙහෙම කීවා.
"ඇයි යකෝ ඊයෙ රෑ අපි පාඩං කොරේ තොට මතක නැද්ද?"
මේක ඇහුනා විතරයි ඔන්න හතරවෙනි ගෝලයාත් ඔලුව හෙම වනල, උගුරරේ රැල් බුරුල් ඇරලා නළල එහෙම කහලා බොහොම අභිමානවත් විඩදිහට සභාව දිහෑ බලා මෙන්න මෙහෙමෙ පිරුං කයිය අවසං කොළා.
"ඊයේ රෑ හදපු හිටිවන කවි මේවා"
පහුවෙනිදා උදේ අහල ගං හතේම ගහක් ගලක් ගානෙ ඔය පහළ තියෙන කයිය ඊට අනුපානෙට ලියපු තව කයි කීපයකුයි එක්ක බොහොම අගේ ඇති කෑළෑ පත්තරේක තිබුණා.
නමදිමි වැදූ මගෙ මව් හට සෙත් වේවා
නමදිමි හැදූ මගෙ පිය හට සෙත් වේවා
නමදිමි සුරූ මගෙ ගුරු හට සෙත් වේවා
ඊයේ රෑ හදපු හිටිවන කවි මේවා
මේ වගත් එසේම,
ඇළපාත මුදළි වන මම්ම වම්හ.
මේ වගත් එසේම,
ඇළපාත මුදළි වන මම්ම වම්හ.
